خیال سبز

دلم برای جایی تنگ است
جایی که در آن پروانه ها ترس را فراموش کرده اند
جایی که درختان در آن به نزاع باهم برمیخیزند
آنجا که قلبم مدت ها پیش بدانجا گریخت
همانجا که همه چیز طلایی و مطبوع است
آنجا که آب هنوز پاک است
در آنجا
برای من
زندگی هست
آزادی هست
انجایی که مرزی بین واقعیت و خیال وجود ندارد
آنجایی که اگر از قله به هوای پرواز دل بکنی،
زنده خواهی ماند.
شقایق ها در سرزمین من استوارند
محکم و جسور
آنها را از باد هراسی نیست!
جایی که هم نوعان من در آن سرگردان خواهند شد
آنها ابدیت را فراموش کرده اند
آنها که زمان را ساختند
چیزی که در سرزمین من جایی ندارد
ایا میتوانم به آنجا بازگردم؟
جایی که دوستان یکدیگر را بخاطر می آورند؟
همانجا که پیرترین سنجاقک ها زندگی میکنند
و کلاغ های مهاجر!
دلم برای کسی تنگ است
آن که نمیدانم کیست
آن که نمیدانم کجاست
همان که سردترین سکوت را به من هدیه کرد
او
مرا فراموش نخواهد کرد
در مقابلش ایستاده ام
اما مرا نمیبیند
در مقابلم ایستاده است
اما کور کورانه
همچون نابینایی که عصایش را گم کرده
بدنبالش میگردم
بدنبال حقیقت