؟?

گفتم عاشق نیستم
گفتم از دوست داشتن نمیدانم
اما آشیانه متروک مردم چشمانش
آن لانه سرد خموش
آنجا که شاید زمانی نه چندان دور
خانه پروانه دیگری بوده
پروانه ای حقیقتا زیبا و عاشق
نه همچون من خاکی و سرگردان
به یادم آورد
باید عاشق شد
باید دوست داشت

لب ان حوض ژرف
لب ان حوض طلایی
نشستم
و به نوای آن گلی گوش سپردم که میان صدها زیبا
به کناری رفته
چشمانش
از ترنم باران توازن بخش هنگام سحر
اشک آلود بود
فریاد میزد((آی مردم، مردم، مردم
من اینجا هستم!مرا بنگرید
قطره آبی از سر انگشتان زیباتان بر صورت غمبارم رها کنید))
زمانی دیگر
او صدایش را به زنبوری فروخت
تا شاید
همچون دیگر گلها
لذت چرخیدن زنبور به دورش را حس کند
پس از آن زمزمه کرد((آی مردم، مردم، مردم
پس مرا بچینید!
آری
به مرگ راضی ام
تنها توجهی لازم است))
اما صدایی از گوشه تاریک باغ برنخواست
او زمزمه کرد
اما گوش مردمان خاکستری
فریادها را شنید